tarih boyunca sanatçılar, filozoflar ve bilim adamları yazı ile yazı sahibi arasındaki bağlantıya ilgi duymuşlardır. ikinci yüzyılın başlarında romalı tarihçi Suetonius TRANQUILLUS, Augustus CAESAR ın imzasındaki aralıkların yeterli olmadığından kendisinin cimri bir yapıya sahip olduğunu iddia etmiştir. eski Çinli filozoflar da kaligrafların (yazı yazma sanatçısı – hattat) tekniklerini kullanarak kişilik analizleri yapmışlardır.

yazısından yola çıkarak, bir kişinin kişiliği hakkında nasıl yorum yapılabileceği ile ilgili ilk kitap 1622 de ‘ideographia’ adı altında İtalya nın Capri kentinde, Camillo BALDO adında bir fizikçi tarafından yayınlanmıştır. konunun sistemleştirilmesinde ciddi gayret gösteren ve hatta bu bilime ismini koyan da fransız Abbe Hypolite MICHON olmuştur. MICHON 1872 de çalışma arkadaşı Jules CREPIEUX-JAMIN ile birlikte işaretler, el yazıları ve insanlara etkisi ile ilgili bir okul kurmuştur. 1904 de alman filozof Ludwig KLAGES, el yazsının da yürüme şekli veya yüz ifadesi gibi bir kendini ifade fenomeni olduğu teorisini geliştirmiştir. yazının değişik ifadelerdeki hareketlerinde – ritm - temel prensipler belirlemiştir. KLAGES den etkilenen isveçli grafolog Max PULVER psikoanalitik teoriye bağlı kalarak farklı yazı karakterlerini sembollerle yorumlamıştır. GOETHE de grafolojinin sembolik yönünden oldukça etkilenmiş ve yazılarında bunu birkaç kez belirtmiştir.

konu özellikle BALZAC, LAVATER, Edgar Allen POE, Elizabeth Barratt BROWNING, Charles DICKENS,… gibi yazarların da dikkatini çekmiştir. George SAND, Robert BROWNING, CHEKHOV, Albert EINSTEIN ise grafolojiyi bizzat kendileri uygulamışlardır.